A pochi giorni dalla finale del Premio Strega Poesia, dedichiamo la copertina della settimana alla nostra direttrice, Giovanna Frene, con una scelta di testi da Eredità ed Estinzione (Donzelli, 2024), tradotti da Stavros Girgenis in collaborazione con la rivista greca Exitirion. Il ritratto in copertina è stato realizzato da Dino Ignani

Marco Aurelio a sé stesso

il principio su cui si fonda tutto, la persuasione del reale
sacco di carne inerme, la fortuna di non sfuggire all’ordine
naturalmente percepito, questo compiere esattamente e sempre
non ciò che si vuole, ma quello che mai sarà un bene
perpetuo o comunque non contingente, aggiunto all’evidenza che ogni fatto
è sopravanzato dalla sua stessa necessaria essenza, anche il più imberbe:
a qualsiasi natura tu appartenga non dare contraddizione
alla caduta

Ο Μάρκος Αυρήλιος εις εαυτόν

η αρχή στην οποία θεμελιώνονται τα πάντα, η πεποίθηση του πραγματικού,
σάκος αδύναμης σάρκας, η τύχη να μην ξεφεύγεις από τη φυσικά
αντιληπτή τάξη, το να εκτελείς επακριβώς και πάντα
όχι αυτό που θέλεις, αλλά αυτό που ποτέ δεν θα είναι ένα διαρκές
ή έστω μη συμπτωματικό αγαθό, προστιθέμενο στην προφάνεια ότι κάθε γεγονός
ξεπερνιέται από την ίδια του την αναγκαία ουσία, ακόμη και το πιο ανώριμο:
σε οποιαδήποτε φύση κι αν ανήκεις μην έρχεσαι σε αντίφαση
με την πτώση

Liquefazione I. Piccolo padre

…essere in sé quello che si è costruito, e allo stesso tempo
galleggiare in superficie. buio come un pugno, dai piccoli padri

presenti, sempre presente il carro del vincitore, la discesa
strategica con le armi degli altri, tutte o poco

per volta, l’invisibile forma un monolite stridente
con la sconfitta, e la rigetta diritta a Ovest come

occasione per rispedire indietro le insegne del principio
“Orienta la spada sul seme della vicina distruzione”

: detronizzato il diminutivo, e prima destabilizzano
ancora il vuoto infiltrando l’ignoto, e altro, e in alto

si perda il gioco universale di unire ciò che l’uomo ha diviso
smembrando piuttosto il mondo che il suo potere

Ρευστοποίηση Ι. Μικρός πατέρας

…να είσαι μέσα σου αυτό που έχεις χτίσει, και ταυτόχρονα
να επιπλέεις στην επιφάνεια. σκοτάδι σαν γροθιά, από τους μικρούς πατέρες

τους παρόντες, πάντα παρόν το άρμα του νικητή, η στρατηγική
κάθοδος με τα όπλα των άλλων, όλα ή λίγα

κάθε φορά, το αόρατο σχηματίζει έναν τραχύ μονόλιθο
με την ήττα, και την απορρίπτει κατευθείαν στη Δύση σαν

ευκαιρία να στείλει πίσω τα σύμβολα της αρχής
«Προσανατόλισε το σπαθί στον σπόρο της επικείμενης καταστροφής»

: εκθρονισμένο το υποκοριστικό, και πρώτα αποσταθεροποιούν
επίσης το κενό διεισδύοντας στο άγνωστο, και όχι μόνο, και ψηλά

χάνεται το παγκόσμιο παιχνίδι της ένωσης αυτού που ο άνθρωπος έχει διαιρέσει
διαμελίζοντας μάλλον τον κόσμο παρά τη δύναμή του

Mayerling

Durante le quasi 48 ore nelle quali Maria Vetsera si irrigidì
progressivamente attorno alla sua bocca sanguinolenta,
un rivolo di supposizioni sgorgò sempre più massiccio
dal corpo marmoreo della Madre di tutte le madri

            finché l’onore della sepoltura viaggiò di notte
            seduto in carrozza senza bara

                        apparentemente vivente

Μάγιερλινγκ

Κατά τη διάρκεια των σχεδόν 48 ωρών στις οποίες η Μαρία Βετσέρα σκλήρυνε
προοδευτικά γύρω από το ματωμένο της στόμα,
ένα ρυάκι υποθέσεων ανάβλυσε όλο και πιο μαζικό
από το μαρμάρινο σώμα της Μητέρας όλων των μητέρων

            μέχρι την τιμή της ταφής ταξίδεψε νύχτα
            καθισμένο σε άμαξα χωρίς φέρετρο

                        φαινομενικά ζωντανό

Oggetto: larva acquatica I

d’aprés Hubert Duprat
(ore 22.14)

a una scala più grande i Nostri diventano i Vostri
a una scala più piccola i Vostri diventano i Loro:
Lei può immaginare che cosa provai in quel momento. (…) Quando aprimmo l’uscita di 
emergenza n. 38 il calore che ne uscì fu così intenso che non potemmo scendere
: nessuna scala che porti dentro al serbatoio
dal serbatoio nessuna scala che porti fuori:
come cotti, evaporati, astucci perlati custoditi in acqua
attorno a tricotteri carbonizzati, a immagine e somiglianza
divina,
            con pagliuzze auree


                                                                                                                                                     

(Dresda, ‘Museo di Arti Applicate’, Sala 45, teca 13/2a)

Αντικείμενο: υδρόβια προνύμφη I

κατά τον Υμπέρ Ντυπρά
(ώρα 22.14)

σε μεγαλύτερη κλίμακα οι Δικοί μας γίνονται οι Δικοί σας
σε μικρότερη κλίμακα οι Δικοί σας γίνονται οι Δικοί τους:
Μπορείτε να φανταστείτε τι ένιωσα εκείνη τη στιγμή. (…) Όταν ανοίξαμε την έξοδο κινδύνου αρ. 
38 η θερμότητα που βγήκε ήταν τόσο έντονη που δεν μπορέσαμε να κατέβουμε
: καμία σκάλα που να οδηγεί μέσα στη δεξαμενή
από τη δεξαμενή καμία σκάλα που να οδηγεί έξω:
σαν μαγειρεμένοι, εξατμισμένοι, μαργαριταρένιες θήκες φυλαγμένες σε νερό
γύρω από απανθρακωμένα τριχόπτερα, κατ’ εικόνα και ομοίωση
θεϊκή,

            με χρυσά ψήγματα

                                                                                                                          

(Δρέσδη, Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών, Αίθουσα 45, προθήκη 13/2α)

Emblema I – Ex bello pax, ex pace ubertas

…quel che ancora non si sa è che, e si conquistasse quel posto, il sole tramonterebbe:
nel mezzo troneggia un sasso, sovrastato da una spada capovolta riversa contro il cielo
piovuto a rovescio, olio nero in pace sui tanti-troppi-frutti:
come fondamento una pietra, come pietra un altare, patria
di pelle, come pelle un serpente torto nell’arma,
il frutto è per spirare in pace, ci sono già i fiori, sparati su

Έμβλημα I – Από τον πόλεμο ειρήνη, από την ειρήνη αφθονία

…αυτό που ακόμα δεν είναι γνωστό είναι ότι, αν κατακτούσαμε εκείνη τη θέση, ο ήλιος θα έδυε:
στο κέντρο δεσπόζει μια πέτρα, επισκιασμένη από ένα αντεστραμμένο σπαθί που ξεχύνεται 
προς τον ουρανό τον βρεγμένο ανάποδα, μαύρο λάδι ειρηνικά πάνω στους πολλούς-πάρα πολλούς-καρπούς:
ως θεμέλιο μια πέτρα, ως πέτρα ένας βωμός, πατρίδα
από δέρμα, ως δέρμα ένα φίδι τυλιγμένο στο όπλο,
ο καρπός είναι για να εκπνεύσει εν ειρήνη, υπάρχουν ήδη τα λουλούδια, πυροβολημένα προς τα πάνω