traduzione di Maria Allo in collaborazione con Sotirios Pastakas
in collaborazione con Exitirion

Antologia dei poeti greci contemporanei
secondo Sotirios Pastakas

---

ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΝΕΡΟ

Το δέμα
μην ξεχάσεις μόνο,
είπε φεύγοντας.
Ας μη μπλέκονται
οι πεθαμένοι με τους ίσκιους

ή με τους ζωντανούς.

Μπες στην πόλη,
στο ποτάμι της κίνησης,

όποιος δεν κυλάει γρήγορα

στεγνώνει στις όχθες του.

Επιστρέφω τώρα
στα γυαλιστερά νερά.

Τα οστά διπλωμένα στη μέση

θα ταχυδρομηθούν αύριο

στο χώμα.

— Μυθική μέρα (Ενδυμίων 2014)

---

TERRA E ACQUA

Il pacco
non dimenticare,
disse mentre si allontanava.
Che i morti non siano confusi
con le ombre

o con i vivi.

Entra nella città
nel flusso  del movimento,

chi non scorre rapido

si ritrova ad asciugarsi sulle rive. 

Ora ritorno
alle acque limpide.

Le ossa piegate a metà

verranno inviate per posta domani

alla terra. 

—Giorno mitico (2014)

---

WELCOME TO GREECE

Κρίμα που έσβησε το ωραίο νησί

πίσω από Ελενίτ παράγκες
την ώρα που περιμέναμε
κάτι να συμβεί.

∆εν ήταν για τα δόντια μας

τόσος θάνατος,

στην ντάπια υπήρχανε παιδιά,

ούτε τα μαχαίρια η λύση,

(όπως) και κάθε βέλος

που μπήγεται
βαθιά

δεν είναι Ιλιάδα.

— Μυθική μέρα (Ενδυμίων 2014)

---

BENVENUTI IN GRECIA

Peccato che la splendida isola sia svanita,

celata dietro le baracche di Elenit, 
mentre restiamo in attesa 
che accadesse qualcosa.

Non era destinata a noi

tutta quella morte, 

nella stalla c’erano bambini innocenti, 

e i coltelli non erano la soluzione, 

così come ogni freccia 

che si conficca 

nel profondo 

non può essere l’Iliade. 

—Giorno mitico (2014)

---

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ

Kι είδα
πως έβγαινα
από τον χτύπο της ώρας
κι έμπαινα στον ύπνο
των προγόνων.

Ήταν η ιστορία
άδειο σπίτι
με τα νώτα της
στραμμένα πάνω μου.

Την ακολούθησα.

Τουτέστιν: ήμουν σε ηλικία
να έλκω γκρεμούς
αγκάθια κι άλλα
ιαματικά φυτά.

Έφυγα μόνη μέσα
απ΄ τα χαλάσματα
τρέχοντας για εκεί
που τέλειωνε
της γης
το πρόσωπο.

— Ισόβιο πρόσωπο (Μελάνι, 2018)

---

VAGABONDAGGIO

Ho osservato 
me stessa uscire 
dal ritmo del tempo, 
per immergermi nel sonno 
degli antenati. 

Era il racconto 
di una casa vuota, 
le cui spalle 
mi davano le spalle. 

L’ho seguita. 

Del resto, ero nell’età 
in cui si cercano abissi, 
spine e altre 
piante curative. 

Partii da sola 
attraverso le rovine, 
correndo verso il punto 
dove si spegneva 
il volto 
della terra. 

—Persona per tutta la vita (2018)

---

ΑΣΥΛΑ

Διασχίζαμε νύχτες και νύχτες
μέσα από αφέγγαρες αυλές
μέσα από αλάνες—
στόματα ανοιχτά—
κληρονομιές εκποιημένες
με την ίδια φοβισμένη ζέστη
που συνέδεε τον κόσμο
με τον ύπνο των ζωντανών.

Οι σκιές των γύρω κτιρίων
γραπώνονταν πάνω μας
ολόσαρκα

κι η μικρή μάζα της σκιάς
μια ανάσα
από τη στέγη
έλαμπε ατρόμητη

στο κάτω φέγγος και
πιο μακριά
εκεί όπου πηγαίναμε
αγνοώντας
ότι το βάθος του δρόμου
είμαστε εμείς
και τα σπίτια
που κατοικούμε.

— Ισόβιο πρόσωπο (Μελάνι, 2018)

---

ORIGINE

Attraversavamo notti su notti, 

cortili senza luna, 

campi abbandonati—
bocche spalancate—
eredità dissipate.
Lo stesso calore tremante 
legava il mondo 
al sonno dei vivi.

Le sagome degli edifici intorno 
si innalzavano sopra di noi, 
vibranti di vita. 

E quella piccola fiamma d’ombra, 
a un soffio dal tetto, 
sfidava il buio con audacia, 

nella luce fioca che, più lontano, 
ci guidava. 
Camminavamo ignorando 
che la profondità della strada
eravamo noi stessi, 
come le case 
che definiscono il nostro essere. 

—Persona per tutta la vita (2018)

---

ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ

Επειδή ο χρόνος είναι μια πατρίδα
στην οποία επιστρέφω
επειδή το φθινόπωρο γίνεται άλλη εποχή
όποτε θέλω
επειδή τα φύλλα δεν πέφτουν πια
από τα δέντρα

τα βήματά μου ανήκουν περισσότερο στον δρόμο
παρά σε μένα

και στο σκοτάδι που εξημερώνει
όπως μπορεί
το τρωτό ζώο
μέσα μου. 

—Από την υπό έκδοση συλλογή, Το ζώο που αφουγκράζεται

---

UN’ALTRA STAGIONE

Il tempo è come una terra 
a cui faccio ritorno 
e l’autunno si trasforma in un’altra stagione 
ogni volta che lo desidero

le foglie non scendono più 
dagli alberi 

e i miei passi sembrano appartenere 
più alla strada 
che a me stessa. 

così l’oscurità cerca di addomesticare, 
a modo suo, 
l’animale fragile 
che porto dentro. 

— Dalla raccolta in fase di pubblicazione, L’animale che ascolta

---

ΦΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΚΑΡΙΑ

Έχει περάσει πολύς καιρός από τη μέρα  
που δέσαμε τις τύχες μας 
στην ασφάλεια της στιγμής 
όταν τα φλεγόμενα απ’ τον ήλιο σκαριά 
σφύριζαν πάνω στο νερό 
ποιοι είμαστε. 

Όμως αυτό που υπαγόρευε τις κινήσεις μας   
ήταν η στοργή για τη μνήμη κάποιου 
που θα μπορούσε να ’ναι πατέρας μας. 

Έπειτα
πάνω στις αγέλες των κυμάτων 
κάπου θα μας έβγαζε η θάλασσα 
κι εκεί  
χτίζοντας γέφυρες 
ίσως γυρίζαμε πίσω σ’ άλλη εποχή  
μέσα σε νέο σώμα. 

Μόλις ανάψουν οι φωτιές 
σαν άνθη πάνω στο νερό 

και το πλήθος βουβαθεί μέσα μας
θα σου στείλω αυτό το γράμμα 
για να πιστέψεις όσα είδα. 

Η πίστη άλλωστε είναι μια άγκυρα 
στην παιδική ηλικία 
όταν το ένα και άγνωστο πρόσωπο 
ζωντανεύει μέσα της

φωτοβόλο.

—Από την υπό έκδοση συλλογή, Το ζώο που αφουγκράζεται

---

RESTI IN FIAMME

È passato molto tempo dal giorno  
in cui abbiamo legato il nostro destino 
alla sicurezza del momento 
in cui le barche in fiamme dal sole 
fischiavano sull’acqua 
chi siamo. 

Ma ciò che dettava le nostre mosse   
era l’affetto per il ricordo di qualcuno 
che avrebbe potuto essere nostro padre. 

Poi
sulle onde del mare 
il mare ci avrebbe portato da qualche parte 
e lì
costruendo ponti 
forse saremmo tornati indietro in un’altra epoca
in un nuovo corpo. 

Non appena si accenderanno i fuochi 
come fiori sull’acqua 

e la folla si zittirà dentro di noi
ti manderò questa lettera 
per farti credere a ciò che ho visto. 

La fede, dopotutto, è un’ancora 
nell’infanzia 
quando il volto unico e sconosciuto 
prende vita dentro di lei

radioso.

—Dalla raccolta in fase di pubblicazione, L’animale che ascolta

Lina Fytili e Davide Gallo leggono la poesia “RESTI IN FIAMME”

---

Η Λίνα Φυτιλή γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Πατρών. Ζει κι εργάζεται στον Βόλo. Έργα της: Οι νύχτες της άχρωμης κιμωλίας (Καστανιώτης, 1997), Τώρα είναι αργά (Απόπειρα, 2011), Μυθική μέρα (Ενδυμίων, 2014)  (υποψήφιο για το βραβείο ποίησης πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή Γιάννη Βαρβέρη), Παράξενο Καλοκαίρι, διηγήματα (Εστία, 2016), Ισόβιο Πρόσωπο (Μελάνι, 2018), Χρυσός κήπος, μυθιστόρημα, (Εστία, 2023). Κριτικές και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευτεί στο διαδίκτυο και σε έντυπα μέσα. Είναι μέλος του Κύκλου ποιητών και της οργανωτικής επιτροπής του Πανθεσσαλικού φεστιβάλ ποίησης.

---

Lina Fytili è originaria di Larissa. Ha conseguito la laurea presso la Facoltà di Scienze della Formazione Primaria dell’Università di Patrasso e attualmente risiede e lavora a Volos. Tra le sue opere figurano Le notti del gessetto incolore (1997), Ora è tardi (2011), Giorno mitico (2014), che è stata candidata al premio di poesia Yannis Varveris per poeti esordienti, Strano estate, una raccolta di racconti (2016), Persona per tutta la vita , una raccolta di poesie (2018) e il romanzo Giardino d’oro (2023). Le sue recensioni e traduzioni sono apparse sia su piattaforme digitali che su pubblicazioni cartacee. È membro attivo del Circolo dei Poeti e partecipa al comitato organizzativo del Festival di Poesia della Tessaglia.