Traduzione di Maria Allo in collaborazione con Sotirios Pastakas
in collaborazione con Exitirion

Antologia dei poeti greci contemporanei
secondo Sotirios Pastakas

---

I

Στο λιμάνι του Ντακάρ
Μακριά από την παλιά πόλη του Μπαριλότσε
ένα λουλούδι , δέκα
μαζί
διαλύουν
ένα πλοίο

και
ίσως
ανοίγει η κοιλάδα τα χρώματα
μα
Είμαι σίγουρος
Οι ναυτικοί τις νύχτες
Πετούν γυναίκες στη θάλασσα
Να καθαρίσει μάλλον η σκέψη τους
Να εμπλουτίσουν αίμα κάθε υδάτινη σπιθαμή.

---

I

Nel porto di Dakar
Lontano dalla vecchia città di Bariloche
un fiore, seguito da altre dieci
insieme
distruggono
una nave

e
forse
la valle risveglia i colori
ma
Ne sono sicuro
I marinai di notte
Lanciano donne in mare
Forse un rituale per purificare la mente dai tormenti
O per tingere con sangue ogni goccia dell’acqua che li circonda.

---

ΑΤΙΤΛΟ

Έχει ένα τρυπημένο οστό
Κι από μέσα του αναβλύζει
το γάλα

Στο οροπέδιο
Την απεχθάνονται:

Αυτό το κοχύλι
Αυτό το κοχύλι λένε που έχω
Αυτό το κοχύλι που έχω
Μέσα μου

Μετρά τους νόμους σαν κωπηλάτης
Ιχνηλατεί
Όλα τα δύει και βρίσκουν τη χαρά τους

---

SENZA TITOLO

C’è un osso cavo 
Da cui sgorga 
Il latte. 

Sull’altopiano 
Non è amata: 

Quella conchiglia, 
Quella conchiglia che dicono io abbia, 
Quella conchiglia che porto 
Dentro di me 

Si misura con le regole, come un vogatore. 
Segue i segni. 
Tutti tramontano e trovano la loro serenità. 

---

I

Στις γιορτές ο πόλεμος σταματούσε.

Ανοίγαμε τότε
Οι
ξένοι
λυρικά
τις ομπρέλες
μας

και τα δόντια έλαμπαν
και το δέρμα που κατοικούσαμε
λογαριαζόταν
εκεί

όπου τα στάχια ψηλότερα των ώμων
όπου η θάλασσα
ευλαβικά
γίνεται
ένα με
τη
γη

η σκέψη το σώμα ο λόγος

στο τέλος
ένα

κι
ένα
σαν

εκκλησιές
έπεφταν χωριστά
ανάλογα με τη φήμη τους.

---

I

Durante le festività la guerra si interrompeva.

Allora aprivamo
Gli
stranieri
liricamente
i nostri ombrelli
e

i denti brillavano
e la pelle che abitavamo
veniva considerata
là

dove le paglie superano le spalle
dove il mare
si fonde con
la
terra

e il pensiero il corpo la parola

alla fine
uno

e
uno
come

chiese
cadevano separatamente
ognuna secondo la propria notorietà.

---

IV

Κρατούσες το κοριτσάκι από το χέρι
Κι εμένα από το άλλο χέρι

Κι εγώ κρατούσα
τα δέντρα
τη λίμνη
τα ζώα

Όλον εκείνον τον Χειμώνα

---

IV

Tenevi la bambina per mano
E con l’altra stringevi me 

Io invece abbracciavo
gli alberi
il lago
gli animali 

Così è stato per tutto l’inverno. 

---

ΑΤΙΤΛΟ

Πιο πάνω από τον ισημερινό

Η θάλασσα έχει υποχωρήσει

Σε αυτή την έρημη γη
το κορίτσι
το χτυπημένο κορίτσι
με τα γόνατά του
τραγούδι

Έχει στις τσέπες επαναστάσεις
Έχει τον κλήρο της Ρωσίας, της Αγάπης και άλλων χωρών

Κόρη μου
Λίμνη με το όνομα σου πιο καθαρό από λέξεις
Εσένα που ποτέ δε χτύπησα
Η γη σου αφιερώνεται

---

SENZA TITOLO

Più in alto dell’equatore

Il mare arretra lento 

In questa distesa di terra abbandonata, 
la ragazza
la ragazza ferita 
con le ginocchia  
da canto

Nelle sue tasche racchiude rivoluzioni 
Porta il destino della Russia, dell’Amore e di altri
paesi 

Figlia mia
Lago che porta il tuo nome 
più puro di ogni parola  
A te, che non ho mai sfiorato con violenza, 
è dedicata questa terra. 

---

ΑΤΙΤΛΟ

Λευκή
Άννα
Με τις τιράντες των αγρών
Και το χαμόγελό σου στη Νορμανδία

από αυτή θα νοιώθεις τα χείλη σου και το διάστημα που μεσολαβεί και κάθε ειλικρινής μεταμέλεια θα καταγραφεί μέσα σου όπως το παιδί καταγράφει τους καθρέπτες

και
είσαι το σώμα, η νύχτα και τα μοναχικά τοπία στο βεληνεκές τους η πρόφαση, το εξέχον πρόσωπό τους και τίποτα άλλο δεν αναγνωρίζω και αναγνωρίζεις

και ήσουν για εκατό χρόνια και θα είμαι άλλα τόσα τουλάχιστον, μες στο μυαλό σου η λέξη, η μουσική για τη λέξη, το παιδί που μιλά για τη λέξη, μόνο, στην άκρη του σχήματος και ό,τι
θα
αλλάξει πια
θα
αλλάξει
για
πάντα

---

SENZA TITOLO

Bianca
Anna
Con le cinghie che legano i campi 
E il tuo sorriso perduto in Normandia 

da lei sentirai  le tue labbra e l’intervallo che intercorre e ogni sincero pentimento si registrerà dentro di te come il bambino registra gli specchi

E tu,
sei il corpo e la notte, i paesaggi isolati nel loro abbraccio sei il pretesto, la loro forma evidente, e nient’altro che possa essere riconosciuto quanto tu lo riconosci 

e sei stato qui per cento anni, e io ci sarò almeno altrettanti, nella tua mente, la parola, la musica che scivola nella parola, il bambino che racconta la parola in solitudine, ai confini della forma e ciò che
cambierà ormai
cambierà
per
sempre

---

ΑΤΙΤΛΟ

Έχουμε τόσα πια να πούμε
Κρατάμε όλοι μία πέτρα

Και οδηγούμε μες στο πλήθος
Χαμένε δρόμε κάνεις κόλπα

Είσ’  όλα όσα τώρα στέκουν
Κρατάς μιλώ πετώ γελάω

Και συνεχίζω να γελάω
Όσο κι αν φεύγεις σ’ άλλο τόπο

---

SENZA TITOLO

Abbiamo così tante cose da raccontare 
Ognuno stringe una pietra 

Ci facciamo largo tra la folla 
Smarriti lungo il cammino, inventiamo astuzie. 

È ciò che ci resta adesso
Stringi parlo volo sorrido

E non smetto di sorridere
Anche se tu ti spingi altrove.

---

ΑΤΙΤΛΟ

Το πιο σκληρό απ’ όλα στήθος
φτιάχτηκε από μικρό λουλούδι

Και ότι και αν σπάσεις τώρα πάνω
αυτό θα βγάζει
μόνο
χιόνι

---

SENZA TITOLO

Il più resistente tra tutti i petti 
è nato da un piccolo fiore. 

Ora, qualsiasi cosa tu spezzi sopra di esso 
non farà altro che generare 
soltanto 
neve.

---

Ο Θάνος Γώγος γεννήθηκε το 1985 στη Λάρισα. Είναι εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού και των εκδόσεων Θράκα, συνιδρυτής και διευθυντής του Πανθεσσαλικού Φεστιβάλ Ποίησης. Το 2013 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή “Μεταιχμιακή χαρά”  από τις εκδόσεις Φαρφουλάς, το 2014 η ποιητική σύνθεση “Γλασκώβη” από τις Εκδόσεις Θράκα (2019 β΄ έκδοση)˙ το 2021 από τις εκδόσεις Sandorf στην Κροατία και το 2024 από τις PNV Publikacii στη Βόρεια Μακεδονία. Eπιπλέον, το 2019, η ποιητική σύνθεση Ντακάρ στο πλαίσιο του Ignor Festival στη Σλοβενία και από τις εκδόσεις Μελάνι το 2020. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή λογοτεχνικά φεστιβάλ και ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 15 γλώσσες. Είναι αντιπρόεδρος του σωματείου ποιητών «Κύκλος Ποιητών» και μέλος της Ελληνικής Εταιρίας συγγραφέων.

---

Thanos Gogos nato nel 1985 a Larissa, è una figura di spicco nel panorama letterario contemporaneo. Editore della rivista e delle pubblicazioni Thraka, è inoltre cofondatore e direttore del Festival di Poesia della Tessaglia. La sua carriera poetica ha avuto inizio nel 2013 con la pubblicazione della raccolta “Μεταιχμιακή χαρά” (Gioia di confine) per Farfoulas Editore, seguita nel 2014 dalla composizione poetica “Γλασκώβη” (Glasgow), uscita con Thraka Editore e riedita nel 2019. Quest’ultima è stata successivamente tradotta e pubblicata in Croazia da Sandorf Editore nel 2021 e in Macedonia del Nord dalla PNV Publikacii nel 2024. Nel 2019, Gogos ha presentato la raccolta poetica “Ντακάρ” durante l’Ignor Festival in Slovenia, successivamente pubblicata da Melani Editore nel 2020. Partecipando a numerosi festival letterari internazionali, le sue poesie hanno trovato spazio su riviste sia cartacee che digitali e sono state tradotte in oltre quindici lingue. Attivo nell’ambito associativo, ricopre il ruolo di vicepresidente dell’associazione di poeti “Poets’ Circle” ed è membro della Società Greca degli Scrittori.