traduzione di Maria Allo
in collaborazione con Exitirion

Antologia dei poeti greci contemporanei
secondo Sotirios Pastakas

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ ΕΛΟΣ
Πού και πού ένας ερωδιός
Την επισκέπτεται για να τραφεί·
Η μοναξιά 
Παχύρρευστη.

Στο έλος τα ψάρια  
Έχουν σχήμα κυβικό
Δεν κολυμπούν 
Δεν τους χρειάζεται ουρά.

Τους κύβους αλιεύω
Και χτίζω έναν τοίχο
Η μοναξιά περίβλεπτη μη γίνει
Και μείνω απροστάτευτο σε άνεμο καλάμι.
Με κάθε μαεστρία το ωμέγα μου αλφάδιαζα
Αφού, του οικοδόμου ήμουν ανέστιος γιος
Μα ευτυχώς, τα ψάρια ήταν λιγοστά
Αφήνοντας στον τοίχο ένα κενό
Σαν να του κρέμασα παράθυρο.

—Σπορά για μια Κυριακή (Εκάτη, 2017)

---

MIA PALUDE LA SOLITUDINE
Ogni tanto un airone
le fa visita per sfamarsi
La solitudine
Viscosa.

Nella palude i pesci
Hanno forma cubica
Non nuotano
Non hanno nemmeno bisogno di una coda.

Pesco i cubi
E costruisco un muro
Per non rendere vistosa la
Solitudine e rimanere una canna esposta al vento.
Con ogni maestria ho livellato il mio Omega
Dato che ero figlio errante di un muratore
Ma per fortuna i pesci scarseggiavano
Lasciando un varco sul muro
come se ci avessi appeso una finestra.

—Da “Semina per una Domenica” (2017)

Christos Katroutsos e Danilo Paris leggono Christos Katroutsos

---

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΣΤΕΙΡΑΣ
Αλμύρα είσαι  που λείπει στο αλάτι
ο χρόνος καθώς θα βρέχεται από σκουριά
είδωλο που δεν καθρεπτίζεται
στη λίμνη όταν στην όχθη στέκομαι
ένα βιολί χωρίς χορδές
πιάνο δίχως πλήκτρα μελανά
τα νύχια που δεν έφαγα στην αγωνία μου
και τώρα ξύνουν την πληγή μου.

Πυλώνες είσαι  ρεύματος χωρίς καλώδια,
αναχωρήσανε να δώσουν φως
μες στα τυφλά λαμπιόνια μου
μπας και κρατήσουνε το σύρμα
που απ’ τον λαιμό ξετύλιξα
και σπινθηρίσουν
ελπίδες πια σβησμένες στο κεφάλι.

Εδώ χωρίς το τώρα
τώρα χωρίς ρολόι
ρολόι δίχως δείκτες
δείκτες που στρέφονται στ’ αβέβαιο
αβέβαιο χωρίς καρδιά
καρδιά αναιμική στον έρωτα
και λέξη που δεν βρήκε γράμματα
μες στον κατάφωτο ψαλμό
από κεριά με την κομμένη θρυαλλίδα.

Είσαι εκεί που δεν μπορώ να πάω
και πάω όπου δεν μπορώ
σαν άγκυρα που δεν αγγίζει το βυθό
και πιάνεται από το θαύμα της ευχής,
να γίνεις το παιδί μιας στείρας!

—Σπορά για μια Κυριακή (Εκάτη, 2017)

---

IL FIGLIO DI DONNA STERILE

Essere la salsedine che manca del sale
il tempo che piove con la ruggine
un idolo che non si specchia
sul lago quando mi trovo sulla riva
un violino senza corde
un pianoforte senza tasti neri
le unghie che non ho morso nella mia agonia
e ora graffiano la mia ferita.

Essere pilastri di corrente senza fili,
partiti per dare luce
alle mie lampade cieche
tenere il filo
srotolato dal mio collo
e scintillare
speranze ormai spente nella testa.

Qui senza l’adesso
ora senza orologio
un orologio senza lancette
lancette rivolte verso l’incertezza
l’incertezza senza cuore
cuore anemico d’amore
e una parola che non ha trovato lettere
nel salmo luminoso
di candele con la miccia tagliata.

Essere dove io non posso andare
andare dove non posso
come un’ancora che non tocca il fondo
colto dal miracolo del augurio,
essere il figlio di una donna sterile!

—Da “Semina per una Domenica” (2017)

---

ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΠΕΤΑΛΩΝ
Η μόνη εξουσία π’ αναγνωρίζω
Του μικρού πρίγκιπα
Στον άδενδρο δρόμο όπου ξοδεύεται χρόνος
Για τριαντάφυλλα.

Ο πιο ηρωικός στρατιώτης είναι μολυβένιος,
Πολεμά να σμίξει πόδι στο χορό, όχι στο εμβατήριο.

Σε ηλιόλουστο σοκάκι περπατώ με βήμα άναρχο
Βρεγμένος να φέρω σε μίσχους αγκαθιών
υπόσχεση πετάλων.

—Σπορά για μια Κυριακή (Εκάτη, 2017)

---

PROMESSA DI PETALI
L’unica autorità che riconosco
È quella del piccolo principe
Sulla strada senza alberi dove il tempo è speso
Per le rose.

Il soldato più eroico è quello di piombo,
Combatte per unire i piedi nella danza, non nella marcia.

In un vicolo soleggiato cammino col passo anarcho
Bagnato per disegnare tra i gambi delle spine
I petali promessi.

—Da “Semina per una Domenica” (2017)

---

ΓΥΡΝΩΝΤΑΣ ΠΑΛΙ ΑΠ’ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

(Μονάδα μέτρησης ζωής:
πόσες φορές την έγδυσες την απειλή
απ’ τα βαριά της ρούχα)

Γυρνώντας πάλι απ’ τη δουλειά
μετά το μεροκάματο της άνεργής μου σκέψης,
κλειδιά να ψάχνω που συνέλεγα
για σπίτι, τ’ αυτοκίνητο, της αγωνίας το ερμάρι.
Τις οδοντώσεις όλες είχα μάθει
μη φτιάξω ένα κλειδί που όλα να τ’ ανοίγει,
το ναι μου ξεκλειδώνοντας
γιατί το όχι μου ακούστηκε
με σθένος στις κραυγές του ξημερώματος
από λαρύγγι που διαλάμπει πόνος και σιωπή,
μήπως και προσληφθώ σαν έσχατος
στην τήξη του ερέβους.

—Στην τήξη του Ερέβους (Λυκόφως, 2013)

---

RIENTRO DAL LAVORO

(Unità di misura della vita:
quante volte avete denudato la minaccia
dai suoi vestiti pesanti)

Tornando di nuovo dal lavoro

dopo lo stipendio giornaliero del mio pensiero da disoccupato,

cerco le chiavi che ho raccolto

per la casa, per la macchina, per l’ansia dell’armadio.

Avevo imparato tutti le dentature

di una chiave che apre tutto,

sbloccando il mio sì

perché il mio no si sentiva

con vigore nelle grida dell’alba

da una gola che brilla di dolore e silenzio,

per non essere assunto come ultimo

nella fusione dell’erebo.

—Da “La fusione dell’Erebo“ (2013)

---

ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Καθόταν με σιωπές που φλέγονταν
Απ’ τα πυρακτωμένα σύννεφα της μοναξιάς του
Ξάφνου, χτυπά λαχανιασμένα το κουδούνι,
Στην πόρτα έστεκε το μεσημέρι και είπε:
«Συγγνώμη, μπορώ να ξαποστάσω;
Με κούρασε να μ’ απειλεί
Η συνήθεια πως τη ζωή θα ξεπερνά».
Ο άνθρωπος κλείνει τα παράθυρα
Και το αφήνει στο δωμάτιο.
Το φως έβγαινε απ’ τις τρυπίτσες των παράθυρων,
Το ταπεινό
Σπιτάκι έμοιαζε φωτοβόλος αχινός,
Κάποιοι περαστικοί υπνοβατώντας
Από τις τρύπες που ’χαν ανοίξει στο μυαλό
Υποχρεώσεις αιχμηρές στον ύπνο τους
Τον πάτησαν.

---

MEZZOGIORNO STANCO

Sedeva in compagnia di un silenzio ardente
Sulle nuvole luminose della sua solitudine.
Improvvisamente, il campanello suonò ansimando,
Si affacciò alla porta il mezzogiorno e disse:
“Scusa, posso riposare?
Sono stanco dalla minaccia
Di sopravvivere alla vita con l’abitudine”.
L’uomo chiuse le finestre
Elo lasciò nella stanza.
La luce entrava dai fori delle finestre,
l’umile
l’umile casetta sembrava un riccio di mare luminescente,
Alcuni passanti sonnambuli
Dai buchi che si erano aperti nella mente
Obblighi affilati nel sonno
Lo calpestarono.

---

Ο Χρήστος Κατρούτσος γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε θετικές επιστήμες και εργάστηκε ως αρθρογράφος και υπεύθυνος διαφήμισης σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Επίσης, ασχολείται με τις εικαστικές τέχνες έχοντας συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις, ενώ έχει παρουσιάσει δύο ατομικές. Είναι απόφοιτος του εργαστηρίου ποίησης του Ιδρύματος “Τάκης Σινόπουλος”. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: “Στην τήξη του Ερέβους” (Εκδ. Λυκόφως, 2013) και “Σπορά για μια Κυριακή” (Εκδ. Εκάτη, 2017), ενώ δοκίμια και ποιήματά του έχουν φιλοξενηθεί σε λογοτεχνικούς ιστότοπους, όπως και σε ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά.

---

Christos Katroútsos è nato e vive ad Atene. Ha studiato scienze positive e ha lavorato come editorialista e manager pubblicitario nei media cartacei ed elettronici. È anche impegnato nelle arti visive, avendo partecipato a mostre collettive e presentato due mostre personali. Si è diplomato al laboratorio di poesia della Fondazione Takis Sinopoulos. Ha pubblicato le raccolte di poesie: “La fusione dell’Erebo” (2013) e “Semina per una Domenica” (2017), mentre i suoi saggi e le sue poesie sono stati pubblicati su siti letterari e su riviste elettroniche e cartacee.

Photo credits: © Peny Delta